Ει ναύτη!...Ζεί το πολυτεχνείο;..

Ομολογώ λοιπόν ότι μέχρι σήμερα δεν είχα βρεθεί στην Αθήνα στον εορτασμό του πολυτεχνείου. Για την ακρίβεια είχα να παραβρεθώ σε εορτασμό του από τα σχολικά μου χρόνια, τότε που η ασφυκτική σχολική ατμόσφαιρα καθωσπρεπισμού και πολιτικού ορθολογισμού στις γιορτές των σχολείων της επαρχίας δεν μου έδιναν την εντύπωση που μου έδινε ο αμίλητος, πάντα εκείνη την μέρα, πατέρας μου όταν ερχόταν σπίτι με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι. Σήμερα λοιπόν ένας φίλος από την δουλειά μου πρότεινε καφέ στα Εξάρχεια και πέρασμα από το πολυτεχνείο για κατάθεση άνθους. Μέχρι τώρα είχα πάρα πολύ κακή άποψη για τις εορταστικές εκδηλώσεις τέτοιου είδους, όχι ότι σήμερα άλλαξε η άποψη μου, απλώς σήμερα ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα γιατί θέλω να αφήσω ένα λουλούδι σε αυτό το γεμάτο θλίψη μνημείο. Σήμερα λοιπόν δεν είδα τον σεξισμό του ΚΚΕ που βάζει όμορφες κοπελίτσες να μοιράζουνε κουπονάκια· σήμερα δεν είδα τους, γεμάτους κομματική φινέτσα και φορείς της μέγιστης αλήθειας, δελφίνους του εκάστοτε κόμματος· σήμερα δεν είδα τις φάτσες που να είναι έτοιμες να σου αιτιολογήσουνε γιατί αυτοί εκφράζουνε καλύτερα από τους άλλους το νόημα αυτής της εκδήλωσης· σήμερα δεν είδα τους αναρχικούς που εγκλωβισμένοι σε μια κουλτούρα πληροφορίας και καταστροφής απορρίπτουν την παιδεία· σήμερα δεν είδα τους ‘φραξιόκαβλους’, τους ‘πολυτεχνειόκαβλους’, τους ελιτιστές, τους προσωπολάτρες οπαδούς του κάθε χώρου· σήμερα δεν είδα τους κουστουμαρισμένους ΠΑΣΠίτες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί· σήμερα επίσης δεν είδα ΔΑΠίτες. Και είναι και οι μοναδικοί που πραγματικά δεν υπήρχανε στον χώρο. Αντιθέτως είδα σε σκοτεινές γωνίες μέσα στο πολυτεχνείο τον πατέρα μου και τον θείο μου να κοιτάνε γεμάτοι έκσταση νιώθοντας ότι ο κόσμος αλλάζει γύρω τους· τους είδα γονατιστούς να ακούνε θεοδωράκη από ένα παλιό ραδιόφωνο και να μην μιλάνε γιατί μιλούσε αυτός· τους είδα να τρέχουνε κορυβαντιώντας από συγκίνηση επειδή ρίξανε προκηρύξεις· είδα τον τρόμο τους όταν τη στιγμή που έπεσε η πύλη τον πήρε και πηδήξανε τα κάγκελα από πλάγια. Είδα τον παππού μου να κλαίει στα κάγκελα και να τους παρακαλάει να γυρίσουν σπίτι γιατί έμαθε λέει ότι υπήρχαν κάποιοι με όπλα στις ταράτσες· είδα την οικογένεια του να σηκώνεται αλαφιασμένη στις 5 η ώρα τα ξημερώματα από αλλόφρονες ΕΣΑτζήδες που κάνουν έρευνα στο σπίτι και τα κάνουν όλα μπάχαλο· είδα τον λοχία του που τον βασάνιζε στον εμφύλιο· είδα και τα μάτια του όταν λίγο πριν πεθάνει πήρε στο κυνήγι τα δύο παιδάκια που του έφεραν τον ριζοσπάστη στο σπίτι. Eίδα την πίκρα του πατέρα μου όταν του ζητούσαν από το κόμμα να διαλέξει μεταξύ γραμματέα της οργάνωσης και των τριών παιδιών του· είδα το βλέμμα του αδερφού του όταν γυρνούσε από την Σοβιετική Ένωση που τον έστελνε το κόμμα για σπουδές…Έβλεπα και άλλους πολλούς σαν και μένα… και είδα και πολλά παιδιά μέσα σε μια σχολική αίθουσα να κοιτάνε τις φωτογραφίες από το τάνκ που έμπαινε στην πύλη… αλλά μόνο ένα δάκρυζε…μα πού τα βρίσκω ο πούστης..