Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

Πώς βιώνει άραγε ένας νέος, άσχετος με όλα αυτά που εκτυλίχθηκαν στο Ίλιον, την βάναυση πραγματικότητά τους; Ποιες μπορεί να είναι άραγε οι αντιδράσεις των υγιώς σκεπτόμενων ανθρώπων; Τι μπορεί να πεί κάποιος και πώς μπορεί να αλληλεπιδράσει με αυτό το βάρβαρο πράγμα που ονομάζεται πραγματικότητα;…

Σήμερα το πρωί το χριστεπώνυμο πλήθος κατέκλυζε τα δικαστήρια εκδηλώνοντας την ιερή του αγανάκτηση για όσα προσάπτουν στον παπά ο οποίος είναι κόσμημα για τα της εκκλησιαστικής ζωής. Νεοπουριτανοί, αφιονισμένες γριούλες, εντιμότατοι κ ευυπόληπτοι πολίτες, που όμοιούς τους μπορεί να δει κάποιος στις συγκεντρώσεις της εκκλησίας για την εξωτερική πολιτική της χώρας, στις ολονυχτίες που επιτέλους σκοτώθηκε κάποιος κ βρέθηκε μόσχευμα για τον μασκαριώτατο και στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΛΑΟΣ, θα προσπαθήσουν να δείξουν ότι είναι άδικο να κατηγορείται αυτός ο «άγιος» άνθρωπος. Που ήταν άραγε όλο αυτό το πλήθος πιστών που αυτοαποκαλείται θρήσκο κ συνετό όταν τα τρία παιδιά ζούσαν μέσα στην φρίκη; Γιατί δεν μιλούσαν; Γιατί δεν έδειχναν με το δάχτυλο τον βόθρο; Που ήταν όλοι αυτοί οι πιστοί που βαυκαλίζονται ότι ο κόσμος έχει φύγει από τον ορθό δρόμο του θεού όταν η μπόχα από την δυσωδία της παρατεταμένης σήψης που απλωνόταν γύρω τους και έγλυφε τα χριστιανικά τους ρουθούνια είχε φτάσει στο απροχώρητο; Δεν είχανε μυρωδιά; Μήπως δεν ξέρανε; Μήπως διαβάζανε βίους αγίων; Τον παπά θα τον υπερασπιστούνε. Τα παιδάκια τα υπερασπίστηκε κανείς μπροστά στην φρίκη του περίγυρού τους ή κλείνανε την πόρτα κ σταυροκοπιώντουσαν σιγοψυθιρίζοντας «θεός φυλάξει..»..Ας μην στεναχωριούνται όμως οι συγκεκριμένοι κάτοικοι στο Ίλιον. Τέτοια πλήθη υπάρχουνε σε όλη την Ελλάδα. Υπάρχουνε στη Βέροια, στην Έδεσσα, στα νησιά στην Θεσσαλονίκη.. παντού. Τι άλλο μπορεί λοιπόν να κάνει ένα νέος παρά να φωνάξει ενάντια στην υποκρισία της θρησκείας, ενάντια στην υποκρισία του πλήθους που χρησιμοποιεί την πίστη για να προφυλάξει την πνευματική του ηρεμία εθελοτυφλώντας στα προβλήματα γύρω του, ενάντια στην υποκρισία της επίσημης κ ανεπίσημης εκκλησίας που όσο κ αν προσπαθεί να αποδείξει στην κοινή γνώμη το αντίθετο, αυτόν τον κόσμο θέλει να έχει γύρω της και σε αυτούς στηρίζει την διαιώνισή της. Αυτός ο κόσμος ψηφίζει τους διάφορους Καρατζαφέρηδες κ Ψωμιάδηδες, αυτός ο κόσμος είναι που παρακαλάει νυχθημερόν τον καλό θεούλη να τιμώρησει τους κακούς που θέλουνε την διάλυση της Μακεδονίας, τον αφελληνισμό του έθνους, τον διαχωρισμό του Αιγαίου. Κανένας όμως δεν θα μιλήσει για την κοινωνική παιδεία που δίνει η εκκλησία στους πιστούς της, κανένας δεν θα μιλήσει για ότι όλο αυτό το πλήθος με τα χριστά ήθη έχει ανατραφεί από την ίδια την εκκλησία να συμπεριφέρεται κατά αυτόν τον τρόπο, κανείς δεν θα μιλήσει εντέλει ότι αυτό το πλήθος είναι που αποτελεί τροχοπέδη στις προσπάθειες ορισμένων σοβαρών ανθρώπων να προάγουν τον πολιτισμό στην πολιτισμένη Ζιμπάμπουε των Βαλκανίων. Ας κρατήσουν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι σφιχτά στις παλάμες τους το όνειρο για μια δίκαιη και θεοσεβούμενη κοινωνία ενός θεοκρατικού μηχανισμού που οι ίδιοι το αναπαράγουν και ας σκεφτούνε ότι οι ίδιοι μπορεί να μην ευθύνονται για τον κατακερματισμό της κοινωνίας αλλά σίγουρα αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος για τον εξανθρωπισμό της.

Για τα εξάρχεια..

"...όταν έρχεται η πολιτεία και μας περιφρουρεί, από ομάδες που δεν μας μοιάζουν, και καταδιώκει αυτές τις ομάδες αστυνομικά, είναι πιο επικίνδυνο από το να τις άφηνε να υπάρχουν. Αυτό που γίνεται λίγο πολύ στα Εξάρχεια είναι ένα θλιβερό θέαμα το οποίο ποτέ δεν θα με κάνει να συμφιλιωθώ μαζί του. Και είναι λάθος να νομίζουμε ότι περιφρουρείται η ελευθερία μας με το να καταδιώκονται άνθρωποι που δεν μας μοιάζουν. Τότε θα έρθει μια δεδομένη στιγμή που και εμείς δεν θα μοιάζουμε με κάποιους, και θα καταδιωχθούμε, και θα έχουμε το παρελθόν ότι ανεχθήκαμε τις καταδιώξεις των ανθρώπων που δεν μας μοιάζουν,άρα και εμείς σωστά θα καταδιωχθούμε. Αυτή είναι και η βάση του εθνικοσοσιαλισμού και του φασισμού.Δεν κινδυνεύουμε από αυτούς που δεν μας μοιάζουν,κινδυνεύουμε από αυτούς που μας περιφρουρούνε και καταδιώκουνε αυτούς που δεν μας μοιάζουν..."

Ει ναύτη!...Ζεί το πολυτεχνείο;..

Ομολογώ λοιπόν ότι μέχρι σήμερα δεν είχα βρεθεί στην Αθήνα στον εορτασμό του πολυτεχνείου. Για την ακρίβεια είχα να παραβρεθώ σε εορτασμό του από τα σχολικά μου χρόνια, τότε που η ασφυκτική σχολική ατμόσφαιρα καθωσπρεπισμού και πολιτικού ορθολογισμού στις γιορτές των σχολείων της επαρχίας δεν μου έδιναν την εντύπωση που μου έδινε ο αμίλητος, πάντα εκείνη την μέρα, πατέρας μου όταν ερχόταν σπίτι με ένα κόκκινο γαρύφαλλο στο χέρι. Σήμερα λοιπόν ένας φίλος από την δουλειά μου πρότεινε καφέ στα Εξάρχεια και πέρασμα από το πολυτεχνείο για κατάθεση άνθους. Μέχρι τώρα είχα πάρα πολύ κακή άποψη για τις εορταστικές εκδηλώσεις τέτοιου είδους, όχι ότι σήμερα άλλαξε η άποψη μου, απλώς σήμερα ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα γιατί θέλω να αφήσω ένα λουλούδι σε αυτό το γεμάτο θλίψη μνημείο. Σήμερα λοιπόν δεν είδα τον σεξισμό του ΚΚΕ που βάζει όμορφες κοπελίτσες να μοιράζουνε κουπονάκια· σήμερα δεν είδα τους, γεμάτους κομματική φινέτσα και φορείς της μέγιστης αλήθειας, δελφίνους του εκάστοτε κόμματος· σήμερα δεν είδα τις φάτσες που να είναι έτοιμες να σου αιτιολογήσουνε γιατί αυτοί εκφράζουνε καλύτερα από τους άλλους το νόημα αυτής της εκδήλωσης· σήμερα δεν είδα τους αναρχικούς που εγκλωβισμένοι σε μια κουλτούρα πληροφορίας και καταστροφής απορρίπτουν την παιδεία· σήμερα δεν είδα τους ‘φραξιόκαβλους’, τους ‘πολυτεχνειόκαβλους’, τους ελιτιστές, τους προσωπολάτρες οπαδούς του κάθε χώρου· σήμερα δεν είδα τους κουστουμαρισμένους ΠΑΣΠίτες που αυτοαποκαλούνται αριστεροί· σήμερα επίσης δεν είδα ΔΑΠίτες. Και είναι και οι μοναδικοί που πραγματικά δεν υπήρχανε στον χώρο. Αντιθέτως είδα σε σκοτεινές γωνίες μέσα στο πολυτεχνείο τον πατέρα μου και τον θείο μου να κοιτάνε γεμάτοι έκσταση νιώθοντας ότι ο κόσμος αλλάζει γύρω τους· τους είδα γονατιστούς να ακούνε θεοδωράκη από ένα παλιό ραδιόφωνο και να μην μιλάνε γιατί μιλούσε αυτός· τους είδα να τρέχουνε κορυβαντιώντας από συγκίνηση επειδή ρίξανε προκηρύξεις· είδα τον τρόμο τους όταν τη στιγμή που έπεσε η πύλη τον πήρε και πηδήξανε τα κάγκελα από πλάγια. Είδα τον παππού μου να κλαίει στα κάγκελα και να τους παρακαλάει να γυρίσουν σπίτι γιατί έμαθε λέει ότι υπήρχαν κάποιοι με όπλα στις ταράτσες· είδα την οικογένεια του να σηκώνεται αλαφιασμένη στις 5 η ώρα τα ξημερώματα από αλλόφρονες ΕΣΑτζήδες που κάνουν έρευνα στο σπίτι και τα κάνουν όλα μπάχαλο· είδα τον λοχία του που τον βασάνιζε στον εμφύλιο· είδα και τα μάτια του όταν λίγο πριν πεθάνει πήρε στο κυνήγι τα δύο παιδάκια που του έφεραν τον ριζοσπάστη στο σπίτι. Eίδα την πίκρα του πατέρα μου όταν του ζητούσαν από το κόμμα να διαλέξει μεταξύ γραμματέα της οργάνωσης και των τριών παιδιών του· είδα το βλέμμα του αδερφού του όταν γυρνούσε από την Σοβιετική Ένωση που τον έστελνε το κόμμα για σπουδές…Έβλεπα και άλλους πολλούς σαν και μένα… και είδα και πολλά παιδιά μέσα σε μια σχολική αίθουσα να κοιτάνε τις φωτογραφίες από το τάνκ που έμπαινε στην πύλη… αλλά μόνο ένα δάκρυζε…μα πού τα βρίσκω ο πούστης..